SHARM EL SHEIKH, 18 nov (IPS) – Voedsel is allesbepalend voor de cultuur en identiteit van de eilandstaten in de Stille Oceaan.
De gevolgen van de klimaatverandering door de stijgende zeespiegel en hogere temperaturen vormen een bedreiging voor de voedselzekerheid van de eilandbewoners, die grotendeels afhankelijk is van visserij en zelfvoorzienende landbouw. Bijna 70 procent van de eilandbewoners is voor hun levensonderhoud afhankelijk van de landbouw.
Pacifische eilandstaten op de COP27-top, die plaatsvindt in Sharm El Sheikh in Egypte, zeggen dat landbouw hoog op hun agenda staat, waarbij de partijen bij het UNFCCC oproepen tot een besluit om de voedselzekerheid te beschermen door middel van klimaatfinanciering voor aanpassing.
Bij de COP-onderhandelingen komt landbouw op veel niveaus aan bod, ook tijdens discussies over de lopende zaken Koronivia Joint Work on Agriculture (KJWA) – een formeel proces dat is opgezet om het potentieel van voedsel en landbouw bij het aanpakken van klimaatverandering onder de aandacht te brengen. Er is echter geen vooruitgang geboekt in de landen die toezeggingen hebben gedaan om landbouw- en voedselsystemen in de definitieve tekst op te nemen.
De landbouwsector is verantwoordelijk voor 37% van de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen (BKG), waarbij land wordt gezien als een potentiële grote koolstofput die kan worden overwogen voor het opvangen van emissies.
Zou landbouw van het menu kunnen zijn?
“Nog niet”, zegt Karen Mapusua, directeur van de Pacific Community (SPC) van de Land Resources Division. “Tenzij de partijen samen kunnen komen en door hun werk de waarde van het Koronivia-werkprogramma kunnen aantonen en een duidelijke weg vooruit ervoor, dan is dat een risico.”
Ze legt uit dat het van cruciaal belang was om het Koronivia-plan levend te houden en een wereldwijde strategie voor landbouw- en voedselsystemen veilig te stellen om te worden beschouwd als oplossingen voor aanpassing aan en beperking van de klimaatverandering.
“Landbouw is verantwoordelijk voor 30 procent van de uitstoot en iedereen moet eten. Als we dit niet serieus nemen, zitten we in de problemen”, zegt Mapusua, die ook voorzitter is van IFOAM Organics International, een wereldwijde organisatie die gespecialiseerd is in het veranderen van landbouwproducten. praktijken.
Pacifische landen zijn zeer lage uitstoters van schadelijke koolstofemissies – met uitzondering van enkele high-input industrieën zoals de suikerproductie in Fiji en de commerciële productie van exotische tuinbouw voor de export.
“We verliezen productief land door zeespiegelstijging, overstromingen en ontzilting van de bodem nabij de kust”, zei ze. Boeren hebben te maken gehad met meer plagen en ziekten als gevolg van een verandering in temperatuur en weersomstandigheden. Zo zijn de eilanden getroffen door een plaag van de kokosnootneushoornkever, een invasieve plaag die kokosnootplantages kan vernietigen.
Boeren ervaren ook veranderingen in vruchtpatronen voor grote gewassen. Boeren verplaatsen hun vanilleplantages in Vanuatu omdat het niet meer bloeit in het gebied waar het ooit het meest productief was.
Ontwikkelingslanden dringen ook aan op de oprichting van een schade- en verliesfaciliteit waar ze kunnen worden gecompenseerd voor schade veroorzaakt door klimaatverandering, met name aan infrastructuur. Op deze eis is echter nog geen besluit genomen.
“Er zal veel concurrentie zijn over wat er in het verlies- en schadefonds gaat, maar ik heb goede hoop dat, omdat voedsel zo essentieel is, het hoger op de prioriteitenlijst zal komen te staan als het gaat om toegang tot financiering via een dergelijke faciliteit, als het is afgesproken’, zegt Mapusua tegen IPS.
Viseters maar bedreigde visserij
Eilandbewoners zijn ook afhankelijk van de visserij voor voedselzekerheid. Deze sector is ook getroffen door de stijgende zeespiegel en hoge temperaturen, die hebben geleid tot het verbleken van koraalriffen, die een belangrijke habitat zijn voor vissen.
Wetenschappelijk onderzoek wijst op een afname van de kustvisserij tot 20 procent tegen 2050 in de westelijke Stille Oceaan en tot 10 procent tegen 2050 in de oostelijke Stille Oceaan, wat grote gevolgen zou hebben voor het dieet van eilandbewoners die gemiddeld 58 kg vis consumeren jaarlijks.
Mapusua zei dat de eilandlanden aquacultuur op lokaal niveau en pluimvee bouwden om het verwachte verlies aan visserij te compenseren.
In Vanuatu zette de regering fish aggregating devices (FADS) in, dit zijn offshore drijvende objecten om vissen aan te trekken. Het project heeft boeren in staat gesteld om vis te oogsten op de locaties waar de apparaten zijn geïnstalleerd zonder ver van de kust te hoeven reizen om te vissen. Daarnaast is er op het niveau van huishoudens een systeem voor visvijvers gepromoot, waardoor gezinnen worden aangemoedigd om hun eigen visvijvers aan te leggen om vis te oogsten.
Nelson Kalo, een Senior Mitigation Officer bij het Ministerie van Klimaatverandering in Vanuatu, voegt eraan toe dat er ook andere projecten zijn.
“Vanuatu promoot ook projecten voor klimaatbestendigheid in samenwerking met het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties om klimaatbestendige wortelgewassen na te bootsen die gemeenschappen gebruiken wanneer de klimaatomstandigheden veranderen.”
IPS Rapport van het VN-bureau
Volg @IPSNewsUNBureau
Volg IPS News VN Bureau op Instagram
© Inter Press Service (2022) — Alle rechten voorbehoudenOorspronkelijke bron: Inter Press Service
