Ware liefde. De man draagt zijn bedrogen vrouw elke dag over de drempel. Dan ontdekt hij een verandering bij haar.

Scheidingen zijn vandaag de dag niets ongewoon meer, maar de echtscheiding van deze man is allesbehalve normaal. Wat begint als een ongewoon experiment eindigt met een onverwachte mokerslag. Wie tot op het einde leest, kan iets leren over het wezen van de liefde. Zakdoekjes bij de hand houden!

vrouw1

Toen ik op een avond thuiskwam en mijn vrouw mij het eten opdiende, nam ik haar hand en zei: “Ik wil de echtscheiding.” Ze leek niet overstuur en vroeg me rustig naar de reden. Ik antwoordde afwijkend en dat maakte haar woedend. Ze liet het eetgerei vallen en riep: “Jij bent geen echte man!” Die avond spraken met niet meer tegen elkaar. Ze huilde. Ik wist dat ze naar een oorzaak voor ons mislukt huwelijk zocht, maar kon haar die niet geven; ze had me aan Jane verloren. Ik hield niet meer van haar. Ik bedroog haar alleen nog!

Schuldbewust stelde ik de echtscheidingspapieren op en maakte haar daarin het huis, de auto en 30 procent aandelen van mijn bedrijf over. Woedend las ze het document en verscheurde het. De vrouw, die 10 jaar van haar leven met mij had doorgebracht, was een vreemde voor me geworden. Het deed me pijn dat ze zoveel tijd, kracht en inspanningen in ons huwelijk had gestoken, maar ik kon niet op mijn woorden terugkomen. Ze barstte in tranen uit, wat ik op voorhand wel verwacht had, en de scheiding werd steeds meer zeker.

Toen ik de volgende dag na het werk thuiskwam, zat ze huilend aan tafel. Ik at niets, maar ging meteen naar bed en viel in slaap.

De volgende ochtend stelde ze haar eisen voor de scheiding voor: ze wilde niets van me, maar smeekte me om nog een maand samen te leven alsof er niets aan de hand was. Haar reden: onze zoon had die maand enkele belangrijke examens en ze wilde hem niet met de scheiding belasten.

Ze vroeg me bovendien om aan onze bruiloft terug te denken, en hoe ik haar toen over de drempel naar de slaapkamer droeg. Vanaf nu moest ik haar een maand lang elke ochtend van de slaapkamer naar de voordeur dragen. Ik dacht dat ze gek geworden was, maar om onze laatste maand samen draaglijk te maken, stemde ik toe.

De eerste dag waren we beiden erg onhandig toen ik haar naar buiten droeg, maar onze zoon klapte enthousiast in de handen en zong: “Papa draagt mama in zijn handen!” Zijn woorden maakten een gevoel van pijn in me los. Ik droeg ze uit de slaapkamer in de woonkamer en dan naar de voordeur. Ze sloot de ogen en fluisterde met zachte stem: “Zeg onze zoon niets over de scheiding.” Ik knikte en zette haar aan de voordeur op de grond.

De tweede dag waren we niet meer zo onbeholpen. Ze klampte zich aan mijn borst vast en ik rook het parfum van haar blouse. Ik werd mij er bewust van dat ik deze vrouw sinds lang al niet meer echt had aangekeken. Ze was niet meer zo jong. Haar gezicht vertoonde kleine rimpels en haar haren werden langzaam grijs! Ons huwelijk had zijn sporen bij haar achtergelaten. Op zeker ogenblik vroeg ik me af wat ik deze vrouw had aangedaan.

Op de derde dag voelde ik een vertrouwd gevoel terugkeren: dit was de vrouw die me 10 jaar van haar leven geschonken had. Op de vierde en vijfde dag werd dit vertrouwd gevoel alleen nog maar sterker. In de loop van deze maand werd het alsmaar gemakkelijker om haar te dragen en plotseling merkte ik dat ze dunner was geworden.

Op een ochtend werd ik mij plotseling bewust hoeveel pijn en bitterheid ze wel moest verdragen, en zonder erover na te denken, reikte ik haar de hand en streelde haar over het hoofd. Op dat moment kwam onze zoon binnen en zei: “Papa, het is tijd om mama naar buiten te dragen!” Voor hem was het zijn vast ochtendritueel geworden dat zijn vader zijn moeder naar buiten droeg. Mijn vrouw riep hem bij zich en omhelsde hem innig. Ik draaide me weg omdat ik voelde dat ik anders van gedacht zou veranderen. Ik hield haar hand vast en haar hand omhelsde instinctief mijn hals. Ik hield ze vast net zoals op onze trouwdag.

Toen ik haar de laatste dag in mijn armen droeg, kon ik niet meer. Ik wist wat me te doen stond. Ik reed naar Janes woning, beklom de trappen en zei: “Het spijt me, maar ik wil niet langer van mijn vrouw scheiden.”

En toen werd alles duidelijk: Ik had mijn vrouw op onze bruiloft over de drempel gedragen en moest haar vasthouden “tot de dood ons scheidt”. Op de terugweg kocht ik een boeket bloemen voor mijn vrouw en toen de verkoopster me vroeg wat ze op het kaartje moest schrijven, lachte ik en zei: “Ik zal je elke ochtend naar buiten dragen, tot de dood ons scheidt.”

Met de bloemen in de hand en een brede glimlach op het gezicht kwam ik thuis. Maar mijn vrouw was in haar slaap gestorven terwijl ik weg was. Achteraf bleek dat ze al enkele maanden aan kanker leed, maar ik was zo druk met Jane bezig dat ik niets merkte. Ze wist dat ze weldra zou sterven en wilde dat – ingeval van een scheiding – de verhouding tussen mij en mijn zoon niet zou vertroebelen. Zo was ik zijn ogen minstens nog een liefdevolle echtgenoot voor zijn moeder. Ik droeg haar een laatste keer naar buiten …

vrouw2

Vaak merkt men pas wat men heeft als het al te laat is. Voordat we met iemand breken, zouden we moeten terugdenken aan de dag dat we verliefd werden. Dit tragisch verhaal leert ons in ieder geval een belangrijke les.

DEEL dit ontroerende verhaal en belangrijke les over de liefde met iedereen die je kent!