Na het overlijden van haar zoon vertrekt een 93-jarige vrouw voor een wandeling van 25 kilometer naar de supermarkt.

Als we een persoon in nood zien, is het gemakkelijk om de andere kant op te kijken. Maar in het geval van Tara Murpy veranderde haar leven op de mooiste manier toen ze stopte om een onbekende te helpen. Op 6 september was Murphy onderweg naar Martinsburg toen ze een oudere vrouw opmerkte die in het midden van de rijbaan wandelde.

wandeling1

Ze belde met de hulpdiensten maar die vertelden haar dat de politie eerder al met haar had gepraat en dat ze gewoon naar de supermarkt ging. Maar Murphy wist dat er in die richting in kilometers geen supermarkt te bespeuren was.

wandeling2

“Ik ging naast haar rijden en draaide mijn raampje open. Ik vroeg haar waar ze naartoe ging en ze bevestigde me inderdaad dat ze naar de supermarkt ging. Vervolgens vroeg ik haar naar welke winkel ze dan wel ging. Ze antwoordde “naar de winkel in Hedgesville”. Ik was totaal verbluft want Hedgesville ligt op meer dan 10 minuten rijden van waar we aan het praten waren.

Ze leunde door mijn raampje en ik vroeg haar waarom ze wandelde. Ze vertelde me dat ze van Hedgesville is, maar dat ze na het overlijden van haar zoon naar Martinsburg moest verhuizen, ver weg van alles wat ze kende. De tranen liepen in haar ogen en ze zei “dus wandel ik.”

wandeling3

“Ik bood haar een lift aan. Ze leek overstuur dus ik zei haar dat ze moest instappen en dat ik haar overal naartoe zou brengen waar ze maar wilde. Van zodra ze in mijn auto stapte, kreeg ik de mooiste verhalen te horen.

Haar naam is Isabelle. Ze is 93 jaar oud en volbloed Indiaan. Terwijl we reden, wees ze de berg aan waarop ze was geboren en vertelde me dat de wegen waarop we reden vroeger gewoon zandwegen waren.

Ze vertelde over haar vijf echtgenoten. Ze trouwde met haar eerste echtgenoot toen ze dertien jaar oud was. Ze vertelde me verhalen over Pearl Harbor en de Hindenberg. Ze was geweldig en vooral heel goedlachs.”

wandeling4

“Ik zette haar af bij de supermarkt, maar zei haar dat ik zou wachten. Toen ze buitenkwam, had ze alleen een pakje koffie gekocht. Ze keek me aan en lachte.

Ze vroeg me lachend of ik wist waar ze naartoe gingen want zij wist het niet. Ik lachte en zei haar dat ik haar thuis zou brengen. Ze keek me aan en vroeg: “Weet jij waar ik woon?”

Ik lachte en zei: “Dat weet ik niet, maar laten we een eindje rijden en wellicht zal je het dan wel herinneren.”

“Eindelijk vonden we haar huis. Toen ze uitstapte, gaf ik haar mijn kaartje en zei haar dat ze me altijd kon bellen als ze een lift moest nodig hebben. Opnieuw lachte ze en zei: “Ik weet niet waar je vandaan komt, maar hartelijk dank.”

wandeling5

“Ik zal Isabelle wellicht nooit meer terugzien. Maar ze bezorgde me een geweldig avontuur en een reis in de tijd. Ik hoop dat het goed met haar gaat.”

Nadat de foto’s en het verhaal viraal gingen, liet de kleindochter van Isabelle weten dat ze het uitstekend maakt en dat er goed voor haar gezorgd wordt.

DEEL dit mooie verhaal op Facebook!