Lesje geleerd! Als zijn vrouw hem alleen met de kinderen achterlaat, wordt het hem duidelijk.

Na een lange dat op het werk komt de vader uitgeput thuis. Nu wil hij alleen nog voetbal kijken en met gerust gelaten worden. Hij wil niet gestoord worden door schreiende kinderen of ook nog maar iets in het huishouden moeten doen. Hij raakt in een hevige ruzie met zijn vrouw verwikkeld omdat hij geen handje wil toesteken. Dit soort scènes hadden ze wel vaker, maar nu was de maat vol. Ze laat hem alleen achter. Zijn wereld stort in als hij plotseling alleen met de kinderen achterblijft. Nadat hij van de eerste schok bekomen is en twee dagen verstreken zijn, schrijft hij deze zinnen:

kinderen

Liefste schat,

Twee dagen geleden hadden we een hevige ruzie. Ik was moe van de problemen op het werk. Het was acht uur in de avond en het enige wat ik wilde was me even neerzetten om naar de wedstrijd te kijken. 

Toen ik je zag was je boos. De kinderen waren ruzie aan het maken en de baby krijste almaar door.

Ik zette de tv gewoon wat harder.

Het zou niet slecht zijn als je me een beetje zou helpen met de kinderen en iets in het huishouden zou doen, vertelde je me terwijl je het volume van de televisie terug zachter zette.

Ik antwoordde boos: “Ik heb me de hele dag uitgesloofd op het werk zodat jij thuis met de poppen zou kunnen spelen.”

De discussie liep uit de hand. Je huilde van boosheid en vermoeidheid. Ik zei wrede dingen. Je riep dat je het niet meer aankon. Je verliet huilend het huis en liet me alleen met de kinderen achter.

Ik moest de kinderen te eten geven en ze in bed stoppen. De volgende dag moest ik vrij vragen om voor de kinderen te kunnen zorgen.

Ik zag hoe ze rond holden en ik zelfs geen tijd had om me te wassen.

Ik leerde melk te maken, de kinderen aan te kleden en de keuken schoon te maken en dat allemaal tegelijk.

Ik leerde wat het is om de hele dag thuis opgesloten te zitten en met niemand ouder dan tien jaar te kunnen praten.

Ik leerde wat het is om niet rustig te kunnen eten, gezeten aan de tafel met alleen oog voor de kinderen.

Ik leefde twee dagen en twee nachten in jouw schoenen.

Ik leerde wat het is om mama te zijn.

Ik weet nu dat het moederschap de zwaarste last is om dragen in onze samenleving.

Ik schrijf je deze brief niet alleen omdat je zou terugkomen omdat ik je mis, maar ook omdat ik niet wil dat er een dag voorbij gaat zonder dat ik je zeg:

“Je bent erg bijzonder, je doet dat allemaal heel goed en ik aanbid je.”

Deze open en eerlijke brief gaat ondertussen de hele wereld rond en doet ons herinneren welke offers moeders en vaders brengen wanneer ze zich “maar” om het huishouden en de kinderen bekommeren.

DEEL deze belangrijke boodschap met alle huisvrouwen en –mannen die je kent!