Het meisje kan niet vergeten, wat haar broer voor haar gedaan heeft. Jaren later komt ze de reden hiervoor te weten

De relatie tussen broer en zus is wellicht een van de meest veelzijdige die er bestaan. Vele broers en zussen die tijdens hun jeugd kibbelen, zijn als volwassenen zeer hecht. Anderen hebben vanaf het begin een hechte band, maar vervreemden op latere leeftijd dan weer van elkaar. Maar wat er ook gebeurt, de gemeenschappelijke jeugd maakt dat broers en zussen in de regel een levenslange band hebben. Het volgende verhaal van een vrouw vertelt op ontroerende wijze hoe graag een broer zijn zus ziet en welke offers men brengt als men iemand echt graag ziet.

broer1

“Ik groeide op in een klein bergdorpje. Dag na dag zwoegden mijn ouders gebukt en gebogen op de gele, droge akkers.

Op een dag wilde ik mij zo’n zakdoekje kopen zoals alle andere meisjes hadden. Dus stal ik een beetje geld uit de portemonnee van mijn vader. Hij merkte de diefstal onmiddellijk. “Wie heeft mijn geld gestolen?” vroeg hij aan mij en mijn broer. Ik stond aan de grond genageld, te bang om iets te zeggen. Omdat geen van ons beiden iets zei, ging hij verder: “Goed, als niemand het wil opbiechten dan zal ik jullie beiden straffen.” Plots greep mijn broer de hand van mijn vader en zei: “Papa, ik was het.” Hij nam mijn schuld op zich. Midden in de nacht begon ik dan te huilen. Mijn broer hield dan mijn hand vast en zei met zachte stem: “Zusje, hou maar op met huilen. Het is gebeurd.”

broer2

Ik zal de gezichtsuitdrukking van mijn broer toen hij mij verdedigde nooit vergeten. In dat jaar was hij 8 en ik 11. Ik haat mezelf nog altijd dat ik die dag niet de moed had om toe te geven dat ik het had gedaan. Jaren gingen voorbij, maar het voorval leek altijd alsof het gisteren gebeurd was. Toen mijn broer in het laatste jaar van de middelbare school zat, had hij een uitnodiging op zak om verder te studeren aan een technische hogeschool in het centrum van de stad. Tegelijk begon ik aan de universiteit te studeren. Op een nacht stond mijn vader pakje na pakje sigaretten te roken. Ik hoorde hoe mijn moeder vroeg: “Onze kinderen hebben beide goede resultaten? Heel goede resultaten?” Mijn moeder droogde haar tranen en zuchtte: “Maar hoe? We kunnen beiden toch niet financieren?” Toen kwam mijn broer naar buiten en zei tegen mijn vader: “Papa, ik wil niet verder studeren. Ik heb al genoeg boeken gelezen.” Papa werd boos. “Waarom ben je zo’n zwakkeling? Zelfs als ik in het hele dorp moet gaan bedelen, zal ik de studies van jullie beiden betalen tot je helemaal bent afgestudeerd!” En daarop ging hij inderdaad van huis tot huis om te vragen of men hem geld kon lenen.

broer3

Ik streelde met mijn hand zachtjes over het gezicht van mijn broer en zei: “Een jongen moet studeren. Het is de enige manier om aan de armoede te ontsnappen.” Ik had echter besloten om mijn studies niet af te maken. De volgende dag verliet mijn huis nog voor het ochtendgloren het huis met alleen maar een paar armtierige kleren. Hij stond aan de zijde van mijn bed en liet een briefje op mijn kussen achter: “Zusje, het is niet eenvoudig aan de universiteit. Ik ga werk zoeken en zal je geld opsturen.” Ik hield het briefje in mijn handen en huilde. Met het geld dat mijn vader verzamelde en het geld dat mijn broer in de bouw verdiende, slaagde ik erin om het derde jaar van de universiteit af te maken. Dat jaar was min broer 17 en ik 20.

Op een dag toen ik in mijn studentenkamer aan het studeren was, kwam een kamergenoot binnen en zei: “Er staat iemand uit je dorp buiten op je te wachten.” Waarom zou er iemand uit het dorp me komen bezoeken? Ik ging naar buiten en zag mijn broer. Zijn hele lichaam zat onder het stof en de cementresten. Ik vroeg hem: “Waarom zei mijn kamergenoot niet gewoon dat je mijn broer was?” Hij antwoordde met een glimlach: “Kijk eens naar me. Wat zouden ze denken als ze zouden weten dat je mijn broer was? Ze zouden je zeker uitlachen.” Ik was zo ontroerd en mijn ogen vulden zich met tranen. Ik veegde het vuil van zijn schouders en omhelsde hem innig. Met een krop in de keel zei ik: “Het maakt me niet uit wat de mensen zeggen. Jij bent mijn broer hoe je er ook uitziet.” Plots haalde hij een haarspeld uit zijn zakken. Hij stak ze in mijn haar en zei: “Ik zag dat alle meisjes in de stad er zo eentje hebben. Ik dacht dat jij er ook eentje verdiende.”

broer4

Ik kon mezelf niet meer inhouden. Ik nam mijn broer opnieuw in de armen en begon te huilen. In dat jaar was hij 20 en ik 23 jaar oud.

Nadat ik trouwde, bleef ik in de stad wonen. Verschillende keren vroeg mijn echtgenoot aan mijn ouders dat ze bij ons zouden komen inwonen. Maar ze wilden niet. Ze zeiden dat ze niet zouden weten wat ze in de stad zouden moeten doen. Zonder de vertrouwde omgeving van hun dorp zouden ze zich verloren voelen. Mijn broer gaf hen gelijk. Hij zei: “Zus, zorg jij maar voor je schoonouders. Ik let hier wel op mama en papa.” Mijn echtgenoot werd directeur van zijn fabriek. We vroegen mijn broer om manager te worden. Maar mijn broer wees het aanbod af. In plaats daarvan zou hij verder als bouwvakker werken. Op een dag stond hij op een ladder om een kabel te repareren en kreeg hij een elektrische schok en moest naar het ziekenhuis afgevoerd worden. Daar bezochten mijn echtgenoot en ik hem. Toen ik het gipsverband rond zijn been zag, mekkerde ik: “Waarom heb je ons aanbod nooit aangenomen om manager te worden? Die hoeven zo’n gevaarlijk werk niet te doen. En kijk nu eens: je bent zwaargewond. Waarom luisterde je niet naar ons?”

broer5

Met een ernstige gezichtsuitdrukking verdedigde hij zijn beslissing: “Denk aan je echtgenoot. Hij is pas directeur geworden. Als ik zo ongeschoold manager zou geworden zijn, wat zouden de mensen dan niet gedacht hebben?” De ogen van mijn echtgenoot vulden zich met tranen en ik zei: “Maar je bent niet ongeschoold!” “Waarom praat jij altijd over het verleden?”, antwoordde hij en hield mijn hand vast. In dat jaar was hij 26 en ik 29.

Toen mijn broer 30 jaar oud was, trouwde hij met een boerenmeisje uit het dorp. Tijdens de bruiloft vroeg de ceremoniemeester: “Wie is de persoon die je het meeste respecteert en van wie je het meeste houdt?” Zonder een seconde na te denken, antwoordde hij: “Mijn zus.” Dan vertelde hij een verhaal dat ik mij zelfs niet meer herinnerde. “Toen ik op de lagere school zit, moesten we altijd naar een ander dorp wandelen. Elke dag moesten ik en mijn zus twee uur lang naar school en terug wandelen. Op een dag verloor ik mijn handschoenen. Mijn zus gaf me een van haar handschoenen.”

broer6

“Ze had nog maar een handschoen en we moesten nog ver wandelen. Toen we thuiskwamen rilden haar handen van de koude. Ze kon zelfs haar bestek niet meer vasthouden. Op die dag zweerde ik dat ik altijd op mijn zus zou passen en goed voor haar zou zijn zolang ik leef.” De hele zaal werd gevuld met applaus. Alle gasten stonden recht en keken me aan. Ik kon geen woord uitbrengen: “Als ik aan een persoon iets te danken heb, dan is het wel aan mijn broer.” De tranen van geluk stroomden over mijn wagen.

Zorg elke dag weer voor de personen die je liefhebt. Je denkt misschien dat het details zijn, maar voor die mensen betekent het ongelofelijk veel.”

broer7

Ongelofelijk hoe graag een broer en zus elkaar kunnen zien. Een prachtig verhaal dat ons aantoont dat het materiële in het leven niet zo belangrijk is. Het belangrijkste is dat je omringd bent door mensen die van je houden.

DEEL dit wondermooie verhaal met je broer en zus!


Bron: rosynews.com