Deze gehandicapte jongen stierf omdat zijn vader belangrijker dingen te doen had … op de computer.

Het verhaal van Quentin Wood is onvoorstelbaar. Een verhaal over misbruik en verwaarlozing door de overheid. Maar ook een verhaal over oneindige liefde. Elk woord splijt je hart gewoon in twee. De zus van Quentin vertelde het zo:

9 jaar geleden leerde ik mijn biologische vader kennen en ontdekte ik dat ik broertjes had. 3 dagen daarna vroeg mijn vader of ik bij hem ging inwonen omdat hij enkele opdrachten in het buitenland had. Dat was onze eerste nacht samen en toen waren mijn broers 6 en 7 jaar oud. Ondanks dat ik hen amper drie dagen eerder had leren kennen, was ik meteen verantwoordelijk voor hen. De liefde die ik voor hen heb is meer dan die van een grote zus, maar zoals die van een vader. Dit is Quentin. Hij was 7 toen ik bij hem ging wonen. Quentin werd geboren met een zeldzame afwijking waardoor hij niet kon lopen, praten of voor zichzelf zorgen.

mis1

Ondanks dat was hij een zeer vrolijk kind. Hij lachte en reageerde op alles. Hij hield van muziek en knuffelen … Hij vond het leuk om gewoon als kind behandeld te worden en niet als een kwetsbare baby. Hij heeft nooit gehuild, tenzij hij geen extra snoepje of snack kreeg.

mis2

Quentin en zijn broer Cameron waren onafscheidelijk. Cameron was een beetje de bodyguard van Quentin.

mis3

Dit is Quentin op zijn verjaardag – bij het snijden van de taart moest ik hem helpen om rampen te voorkomen. Zo was Quentin met het eten – velen dachten dat hij helemaal niets kon, maar integendeel, hij had de taart al in zijn mond nog voor ik me kon omdraaien om iets anders te doen.

mis4

Nadat ik vier jaar voor hen gezorgd had, werd het voor mij onmogelijk om dit nog te doen. Voornamelijk omwille van emotionele en economische redenen. Onze vader stuurde wel geld op, maar toch moest ik nog werken om alles te bolwerken. Het was onmogelijk geworden om vrij te krijgen om voor hen te zorgen en Cameron was op een leeftijd gekomen dat hij zijn vader nodig had. Dus vroeg ik aan mijn vader om naar de stad terug te keren om voor hen te zorgen. Dit ben ik die afscheid neemt op de luchthaven. Soms voelt het aan alsof dit de laatste dag was dat ik in leven was.

mis5

Na twee jaar in het buitenland kwam mijn vader terug in het land wonen. Ik was een beetje droevig. Ik woonde op vier afstand en kon hen regelmatig bezoeken. Ondertussen waren ze 12 en 13 jaar oud. Na verloop van tijd begon ik te merken dat Quentin er erg bleek en mager uitzag. Hij was niet langer gelukkig.

mis6

Ik probeerde hen meer te bezoeken en telkens merkte ik dat er geen eten in de ijskast lag, het huis was een puinhoop en iedereen was erg triest. Ik kocht een paar spulletjes en hield me de hele tijd bezig met het opruimen en schoonmaken van het huis. Maar elke keer als ik terugkeerde, werd het erger en erger. De jongens waren voortdurend ziek, vaak hadden ze een verkoudheid die maar niet wilde genezen, maar hun vader nam hen nooit mee naar de huisarts.

mis7

Ik besefte dat mijn vader niet meer voor de kinderen zorgde – Cameron die amper 14 jaar oud was, had al het gewicht van het huishouden op zijn schouders. Hij moest koken voor zijn broer, hem aankleden en wassen. Mijn vader begon Cameron fysiek en emotioneel te mishandelen. Toen nam ik een moeilijke beslissing. Op 17 december 2012 gaf ik mijn vader aan wegens kindermishandeling.

mis8

Een sociale werker kwam naar school om met Cameron te praten. Hij vertelde dat hij er in het huishouden alleen voor stond en dat hij de hele dag voor zijn broertje moest zorgen, dat zijn vader hem mishandelde en dat hij vaak niets te eten had. Deze persoon beloofde hen thuis te bezoeken en de situatie te onderzoeken. Ik wachtte drie weken. Ik belde elke dag naar Cameron om te weten of deze persoon al was langs geweest. Maar ze kwam nooit opdagen.

mis9

Ik voelde me zo slecht dat ik gewoon naar hen wilde toe rijden om ze met me mee te nemen. Ik belde telkens weer naar de jeugdbescherming, maar telkens zeiden ze me dat ik geduld moest hebben. Ze zeiden me ook dat ik de kinderen niet zomaar kon meenemen omdat ik anders strafrechtelijke vervolging riskeerde. Omdat ik buiten de staat woonde, kon dit beschouwd worden als ontvoering en zou ik de kinderen nooit meer kunnen zien.

mis10

Opnieuw werd Quentin erg ziek en opnieuw weigerde mijn vader om hem naar de dokter te brengen. Het enige wat hij deed was Vicks Vaporub kopen en hij zei dat Cameron dit maar moest aanbrengen. Op 3 januari belde Cameron me op: “Er is iets vreselijk mis. Hij wil niet eten en hij huilt onophoudelijk.” Ik zei hem dat ik de volgende dag naar hem zou toekomen om hem te knuffelen. Dat kalmeerde hem een beetje. Cameron en ik eisten dat onze vader hem naar het ziekenhuis zouden brengen, maar tevergeefs. Ik besloot om samen met mijn echtgenoot de volgende dag naar ginder te rijden en naar de politie gaan.

mis11

Ik zei tegen Cameron dat hij hem stevig moest knuffelen want dat hielp vaak beter dan medicijnen. Maar toen Cameron zijn matras wilde verplaatsen, merkte hij dat het vol urine en uitwerpselen zat.

mis12

Die ochtend op 4 januari werd Cameron wakker en was Quentin dood. Cameron lag in een omhelzing met zijn broer en toen hij wakker werd, voelde hij dat het hand van Quentin erg koud was. Hij liep naar een andere kamer op zijn vader te zoeken, maar die zat rustig voor zijn computer. Cameron probeerde hem nog te reanimeren, maar tevergeefs. De verpleegkundigen zeiden achteraf dat hij al minstens drie uur dood was. Dit is de bank waarin hij stierf – ik maak een foto met zoom als bewijs van de urine. Nog hartverscheurender is dat onze vader Cameron verplichtte om de luier van het levenloze lichaam van zijn broer te verversen voor de ambulance zou toekomen.

mis13

Ik wil gerechtigheid nu. Onze vader verdient het om in de gevangenis te zijn – er is geen andere uitweg. Het maakt me niet uit. Alleen een monster kan de andere kant opkijken als zijn eigen kinderen zo hard lijden. Helaas lijkt het erop dat mijn vader vrijuit zal gaan voor deze vreselijke misdaad.

mis14

Dit is de eerste keer dat ik dit publiek maak. Ik wil dat iedereen die kindermishandeling of verwaarlozing opmerkt zijn mond open doet. Jij kunt de enige stem zijn die gehoord wordt. Jij kunt de enige persoon zijn die een leven kan redden.

Nadat het verhaal van de zus viraal ging, werd er eindelijk ook door de autoriteiten werk van gemaakt. De verder werd veroordeeld voor kindermishandeling en verwaarlozing. De staat Oklahoma waar de feiten gebeurde, besteedt nu maximaal aandacht aan mishandeling van kinderen met een handicap. Het geval van Quentin heeft dus toch nog iets positief met zich gebracht.

DEEL dit aangrijpende verhaal met je vrienden op Facebook!