Baby compleet verward omdat ouders niet op zijn huilen reageren

De meeste jonge ouders kennen het probleem: Hoe leren ze hun kinderen het beste bij om ’s nachts alleen te slapen? Een wijdverbreide methode is om het kleintje langzaam te laten wennen en het geleidelijk aan ’s nachts niet meer in het ouderlijke bed te laten slapen.

Een moeder uit de VS houdt helemaal niet van deze methode. In haar blog probeerde ze de gevoelens van een verwarde baby vanuit zijn perspectief te beschrijven:

baby1-2

“Liefste mama

Ik ben overstuur.

Ik was het gewoon om in jouw warme armen te slapen. Elke nacht lag ik daar gezellig naar je hartslag te luisteren; dicht genoeg om je zoete geur te ruiken. Ik keek je in de ogen terwijl ik rustig en vredevol kon inslapen. Toen ik wakker werd omdat mijn maag begon te rommelen, of omdat ik koude voetjes had, wist je onmiddellijk dat ik geknuffeld moest worden en je hield me dan stevig vast zodat ik onmiddellijk opnieuw lekker diep in slaap viel.

baby2-2

Maar deze week was het anders.

Elke nacht deze week gebeurde hetzelfde. Je dekte me toe in mijn wieg, gaf me een kus, deed het licht uit en vertrok. Ik was overstuur en vroeg me af waar je was. Ik werd algauw bang en riep naar je. Mama, ik bleef maar roepen maar je kwam gewoon niet! Ik was zo droevig, mama. Ik had je zo dringend nodig. Ik was zo erg overstuur. Waar ging je naartoe?

baby3-2

Eindelijk kwam je terug! Hoe vrolijk en opgelucht was ik wel niet dat je eindelijk terugkwam! Ik dacht dat je me voorgoed verlaten had! Ik strekte mijn armen naar je maar je wilde me nog niet optillen. Je wilde alleen maar even in de ogen kijken. Je zei tegen me: “Ssssst. Het is nacht nu” en je ging weer weg.

Dat gebeurde keer op keer. Ik schreeuwde naar je en het duurde steeds langer voor je naar me kwam kijken, maar je wilde me nooit in de armen houden.

Nadat ik een tijdje gehuild had, moest ik stoppen. Mijn nek deed pijn. Ik had hoofdpijn en mijn kleine maagje knorde. Maar het ergste was nog mijn hart. Ik kon maar niet begrijpen waarom je niet kwam.

baby4-2

Na een paar van deze nachten, die als een eeuwigheid aanvoelden, gaf ik het op. Je komt toch niet als ik huil en als je dan komt, kijk je me gewoon aan. Het huilen doet zo een pijn dat ik gewoon niet meer kan.

Ik begrijp het gewoon niet, mama. Overdag als ik val geef je me een kus. Als ik honger heb, geef je me te eten. Je leest mijn gedachten wanneer ik gekust wil worden en zegt me altijd hoeveel je van me houdt. Als ik je nodig heb, ben je er altijd.

baby5-2

Maar als het nacht en donker is, en ik alleen maar het nachtlampje heb, dan ben je er niet. Ik begrijp dat je moe bent, mama, maar ik hou zoveel van je. Ik wil gewoon bij jou zijn.

Ondertussen ben ik ’s nachts wel rustig. Maar ik mis je nog altijd.”

De woorden van de blogster werden honderden keren gedeeld en maakten het voorwerp uit van een hevige discussie.

Wat is jouw mening?

DEEL dit opmerkelijke bericht met je vrienden op Facebook!