Aan de kassa wordt de moeder met haar kinderen aangestaard. Maar deze foto in haar auto toont ons wat er echt achter haar glimlach schuilt.

Moederschap is nooit eenvoudig of simpel. Al ga je elke avond verliefd op je kleintjes slapen, dat maakt de strijd overdag er niet minder om. Maar uiteindelijk weegt het positieve toch altijd zwaarder op dan het negatieve. Aly Brothers, een alleenstaande moeder, besliste om haar licht te laten schijnen over een dag in het leven van een moeder van haar twee schattige jongens. Haar post is best emotioneel en elke moeder zal zich hierin wel kunnen vinden. Het moederschap is zoveel meer dan gewoon voor je kinderen zorgen … het is een voltijdse baan.

aly2

Haar post loopt over van de liefde voor haar kinderen, maar ze doet ons er vooral aan denken dat we moeten stoppen met moeders te beoordelen en te veroordelen. Met een zoon van drie en eentje van twintig maanden heeft ze haar handen meer dan vol. En een moeder houdt nooit op om zich zorgen te maken over haar kinderen. De meeste mensen zien Aly wellicht zo: mooi en met een prachtige glimlach op haar gezicht. Maar dat is niet hoe ze zich voelt.

Zo voelt ze zich soms.

Dit is een foto die ze nam nadat ze boodschappen ging doen en ze zich ellendig voelde. Ze werd veroordeeld, er werd over haar geroddeld en dan nog eens gestresseerd door de rollercoaster van het dagelijkse leven.

aly1

Dit is moederschap.

Geen franjes, geen goede belichting, geen nieuwe lippenstift. Het is je haar helemaal overhoop, nat van de regen, die make-up van gisteren die nog niet helemaal van je gezicht gewassen en tranen. Moederschap is HARD. Alleenstaande moeder zijn is HARD. Deze tranen begonnen te lopen toen de kassierster me de rekening overhandigde en het duurde tot helemaal thuis. Tranen die werden doorgegeven aan mijn oudste op de achterbank omdat hij zijn moeder niet graag ziet huilen. We weten hoeveel jongens van hun moeder houden.

Weet je. Mijn twee prachtige jongens met hun blonde haren en blauwe ogen waren vandaag helemaal niet zo engelachtig. Het was acht uur ’s ochtends en we hadden geen melk meer in huis. We moesten dus naar de winkel, want als je mijn kinderen kent, weet je dat ze niet overleven zonder chocolademelk. Maar het was er niet. Mijn jongste huilde aldoor in de winkel. Hij wilde niet in het boodschappenwagentje zitten, hij wilde niet getroost worden, hij wilde alle boodschappen op zijn schoot houden in de auto. Hij werd boos. Hij gooide met zijn schoon, hij gooide mijn portefeuille en hij begon ook nog eens met boodschappen te gooien. En hij huilde. Mensen staarden. Geen probleem, daar kan ik normaal wel tegen. Mijn driejarige wilde dan weer superman zijn en op het karretje staan. Dat is ook goed. Ik vertelde hem om zich goed vast te houden. Dat deed hij niet. Hij viel. Hij leunde achterwaarts en gooide enkele spullen uit de rekken. Hij botste op een vreemde. Toen begon hij verderop te wandelen en opende alle diepvriezers en zei dat hij alles wilde hebben. Ik probeerde de situatie onder controle te krijgen. En dan zagen we ballonnen. Mijn kinderen houden van ballonnen. Ze wilde de grote, die van acht dollar. We zouden een ballon kopen om te delen.

Ze gingen akkoord. Ze zeiden oké, we zullen “delen” en hadden een brede glimlach op hun gezicht toen ze met de Mickey Mouse ballon rondwandelden. Maar toen we gingen betalen, wilden ze plots niet meer delen. Ze krijsten, huilden en vochten. Ik gaf de ballon terug aan de kassierster en toen huilden ze nog harder. De mensen achter me staarden me aan. De kassierster staarde. Iedereens ogen waren op mij gericht om te zeggen “Ze kan haar kinderen niet de baas”. Een oudere man fluisterde “Ze is veel te jong voor twee kinderen”. En toen knapte ik. Ik kreeg de rekening en begon te huilen. Ze kennen me niet. Ze weten niet dat ik eerst getrouwd was toen ik een gezin kreeg. Ze kennen mijn kinderen niet. Ze weten niet dat ik wegtrok omdat mijn partner gewelddadig werd. Het is hard mensen. Het is hard om alleenstaande moeder te zijn. Het staren en het geroddel is hard. Soms kan ik mijn kinderen de baas en soms niet. Soms luisteren ze en soms niet. Soms kan ik het aan en soms gewoon ook niet. Ik weet dat die dagen voorbijgaan. Ik weet dat de tranen zullen stoppen. Dus als je een moeder ziet lijden, als je kinderen ziet krijsen, zeg dan alsjeblieft iets aardig en staar niet met die vooroordelen in je blik. En aan alle moeders die een dag als mij doormaken. Ik zie jullie, ik ken jullie, ik hou van jullie. Jullie zijn sterk en doen het helemaal perfect!

DEEL deze belangrijke boodschap met je vrienden op Facebook!